เสรีภาพที้แท้จริง บางทีฉันก็ยังไปไม่สุด ชีวิตฉัน..บางทีฉันก็สร้างกรอบจำกัดมันไว้เยอะทีเดียว

บางที ก็อยากวิ่งตามฝันให้มันสุดๆ ไปเลย

มันอาจ สนุก ตื่นเต้น สุขบ้าง ทุกข์นี้ของจริง อุปสรรคจนท้อ

เพื่อนก็ค่อยๆ ถอนตัว ออกไปยืนไกลๆ

เพื่อนบางคนก็ครบครึ่งทาง ระหว่าง ความฝัน กะ ชีวิตจริง

เราก็รับงานที่เราชอบเพียงให้เรา กะ ความฝันอยู่รอด จะได้มีแรงฝันไปเรื่อยๆ

แต่ก็เซ็งที่ต้องแก้งานบ่อยๆ

วันนี้ส่งงานเสร็จ เดินกลับ........เพราะเซ็งรถติดในวันศุกร์

มหานครบางกอกตอนเย็น....

คนเดินกระชุก...แต่ล้วนเหงาๆ กันทั้งนั้น เราก็เหมือนกัน

เดินคนเดียวมาสองจะสามเดือนแล้ว

............

นั่งหยุดพัก กะจะกินมาม่า ตรงคลองน้ำเน่าซะหน่อยวันนี้

สูดกลิ่นเหม็นๆ ของมัน มองดูขวดเบียร์ลอยชูคออยู่กลางคลอง...

อิจฉาขวดเบียร์จัง...ที่คนทิ้งมันลงคลอง

ดีกว่าทิ้งลงถังขยะ...เพราะแกจะได้มีชีวิตที่ยืดขึ้น ดีกว่าถูกรีไซเคิลเน๊อะ

ฟ้าครึ้ม.....ตอนเย็นๆ เป็นเวลาที่ทำเอาใจคนดีๆ หาย...

มาม่า..ที่รัก...ฉันได้ให้เธอกะคนที่มีความจำเป็นมากกว่าฉันแล้วหล่ะ

บางทีฉันก็อยากจะหยุดรอคอยบางอย่างเฉยๆ โดยไม่ทำอะไร..........

คิดถึงใครบางคนจัง

..........................................................................