Surapong's profileloun...lounPhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    August 04

    มีแต่ความกลัว...

     
    สิ่งที่กลัวมีมากขึ้นในตอนนี้
    อย่างแรกกลัวว่าดวงตาที่จ้องมา
    จะทำให้หวั่นไหว..................
    ไปจากสิ่งที่รู้สึกอยู่
    และอาจจะไม่ได้มามองมันบ่อยครั้ง
    เพราะต้องเดินทางแล้ว
    แต่ตอนนี้มันมีดวงดาวเรืองแสง
    เกือบร้อยดวงที่ซื้อมาเพิ่มติดตรงผนังห้อง
    เป็นเพื่อนแล้ว
    เมื่อคืนเพิ่งนั่งกินเบียร์กะไอ้สุรกิ
    แล้วรบกวนให้มันช่วยติด
    พอ
    ปิดไฟแล้วนั่งมองดวงดาวในห้อง
    นั้นมันสุดยอด
    โคตร
    "ใครว่ากรุงเทพฯ ไม่มีดวงดาว"
    ในคืนที่เธอเหนื่อย
    จากงานมากๆๆๆๆๆๆ
    มีดาวมากมายบนท้องฟ้ายังคอยส่องเธอ
    มีคนอีกคนหนึ่งเหมือนกัน
    อยากให้เธอเข้าใจ..สักครั้ง
    ตั้งแต่วันโน้น
     
    อย่างที่สอง
    กลัวเหลือเกินว่า
    ร่างรัฐธรรมนูญ 2550 จะผ่านประชามติ
     
    นับจากวันนั้น
    ความรู้สึก.........
    มันได้หมดคำถามไปแล้ว
    "เธอมีค่า...ในใจ"
     
     
    ตอนนี้โปรเจคเฮ็ด เริ่มแล้ว
    ทั้ง 6 โครงการทั่วประเทศ
    ต้องตามถ่ายภาพและวีดีโอ
    ทำสคลิปงาน ตัดต่อ
    อาทิตย์หน้าจะเดินทางไปเชียงใหม่
    -แม่ฮองสอน-กลับ-มาระยอง-เชียงใหม่-ลงใต้-ไปสาละวิน
     
    ตอนนี้หยิบกล้องโลโม่ ตัวเก่า
    ตัวแรกที่เก็บตังค์ซื้อ สะพายติดตัวด้วย
    36 ภาพประทับใจในหนึ่งเดือน จะเริ่มต้นอีกครั้ง
    วันนี้เป็นวันแรก ก็กดไปแล้ว 4 shot
    นี้เป็นครั้งที่ 4 แล้วที่เล่น Don't think, just shoot
    สิ่งที่ชัดเจนทุกครั้งที่ทำและถ่ายเสร็จในแต่ละม้วน
    คือความชัดเจนในความรู้สึก ต่อสิ่งที่น่าจดจำ
     
    คงไม่เกินไปถ้าจะยืนยัน
    ................................
    หัวเราะตัวเอง
    ....เจอแต่เรื่องเหี้ยๆ ตลอด ก.ค.
    แต่มีอย่างเดียวที่มีค่าที่เจอ
    แต่ก็เป็นวันที่ 30 มิ.ย. นี่หน่า
    สรุปแล้วเดือนนี้มันเหี้ยจริง
     
    สิงหาเดินทางแต่คงคิดว่า
    ระหว่างทางจะแวะไป บ้านนาอีสาน ฉะเชิงเทรา
    เพื่อถ่าย Don't think, just shoot เพราะที่นั้น
    เป็นที่แรกที่คิดว่าต้องไปถ่ายใน DTJS รอบ 4
    เพียงแค่ภาพเดียว ในม้วนแต่ก็คิดไว้แล้วว่าจะเป็นตรงไหน
     
    ปล.
    สเปรตแห่งนี้จะปิดตัวเองแล้ว
    นี้จะเป็นบล็อคสุดท้ายที่จะเขียนแล้ว
    แต่อาจจะไม่ปิดมันไปเลยทันที
    แต่ต้องปล่อยให้มันร้าง
    และหมดลมหายใจไปเรื่อย
    เหมือนของเพื่อนๆ อย่างสุรวิทย์ สุรเชต สุรกิ
    ขออาลัยด้วยการดื่มฉลองอีกครั้ง..
     
    "เพราะมีอะไรมากมายในสเปรตแห่งนี้"
    ไม่รู้เธอจะจำฉันได้เปล่า
    ฉันคงไม่มีโอกาสแล้ว
    August 03

    we are Surapongman

     

     
    วันศุกร์แสนสุขอีกวัน
    วันไหนนั่งทำงานกะคอมในห้องทำงาน
    แล้วมีความสุข
    เธอคนนั้นยังสบตา
    ส่งยิ้มมาให้เสมอ
    คิดถึงน่ะจ๊ะ
    จุ๊บๆๆๆๆๆ......
    ................
    ต้องไปเชียงใหม่ถึงสองครั้ง
    ในเดือนสิงหา...ถ้ารูปและวีดีโอ
    กะงาน HungerFREE ที่แม่โจ้กะมอชอ
    ...........................................
    กลับมาจะพิมพ์หนังสือ "POMO น่ะจ๊ะ" แล้ว
    ...........................................
    เธอจ้าฉันไปกินเบียร์ก่อนน๊ะจ๊ะ
    "ไปแล้ว" เพื่อนรออยู่