ฉันมีสมุดเล็กๆ เล่มหนึ่งที่ฉันใช้บันทึก บทกวี เรื่องสั้น การ์ตูน และภาพไอเดียต่างๆ ฉันมีกระเป๋าใบหนึ่ง ที่ฉันใช้เก็บแปรงสีฟัน ปากกา ดินสอ คอมฯ ในกระเป๋ามีสถานีโทรทัศนืระยำให้เลือกห้าช่อง แต่ในกระเป๋าไม่มีไฟฟ้า เมื่อฉันพยายามโทรศัพท์หาเธอ จะไม่มีใครรับ เหมือนเธอจะว่างบ้าง ไม่ว่างบ้าง เธออาจจะไม่เคยเห็นตอนที่ฉันไว้ทรงผมฟู่หยิกหยอยเหมือนเฮนริกของฉัน เธอถึงหัวเราะหัวล้านเดรดร๊อค แบบราฟต้า เชยๆ รอยสัก please make peace ที่ข้อพับแขนด้านซ้าย ที่เธอบอกว่าทุเรศสิ้นดี ใช่สิ เธอยังไม่เคยเห็นรอยสักฝูงนกพิราบด้านหลังของฉันเลยนิ ฉันมีเบอร์โทรศัพท์ของเธอบนชายเสื้อ ฉันมีความกระวนกระวายที่ จะบินอย่างล้นเหลือ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะโบยบินไปที่ไหนกัน ฉันไม่รู้จักบ้านของเธอ เลยไปไม่ถูก สมุดบันทึกเล่มนั้นของฉันหายไปจริงๆ มันหนาตั้ง 400 หน้า ไอเดียมากมายหายไป ฉันแม่งแทบจะร้องให้ ที่เหลืออยู่ในสมองก็จำได้แค่นิดหน่อย ฉันจำได้แค่ว่า วันนั้นก่อนหน้าที่มันจะหาย ฉันเมา นั่งแดกเบียร์จนเกือบเช้า แล้วฉันก็นั่งแท็กซี่ออกจะร้านในตอนเช้ามืด มาอีกฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นที่ที่ฉันคิดว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้วสวยที่สุด แล้ววันนั้นพระอาทิตย์ขึ้นก็สวยที่สุดอีกวัน คนเริ่มตื่น ทะยอยขึ้นเรื้อข้ามฝากไปทำงาน ฉันเดินกลับห้องด้วยรอยยิ้ม สุข และกลับมานอนสนิทเลย ตื่นขึ้นมาหาสมุดบันทึกไม่เจอ "โอ้จอร์จ วันนั้นฉันซึมทั้งวันเลย" นี่เป็นบทบันทึกที่ไม่ได้บันทึกในนั้น แต่เป็นบทบันทึกอันแรกในสมุดอันใหม่ สิ้นปีทำหนังสั้นหนึ่งเรื่อง หลังจากนั้นเริ่มต้นเรื่องนิทรรศการศิลปะของตัวเอง ต่อด้วยพิมพ์หนังสือสักเล่ม แล้วก็เรื่องห้องเสื้อกับเพื่อน หากมีเรื่องละครสอดแทรกมาก็เอา วินเทอร์นี้ก็กลับไปเรียน และก็สอนศิลปะเด็กๆ อีก ฉันยังหนุ่ม มีไฟ มีความหวัง เพราะฉันมีที่ที่พระอาทิตย์ขึ้นแล้วสวยที่สุดอยู่ไกล้ๆ ตัว Here comes the sun